» ආයුබෝවන්!... « Princess Mononoke (1997) 1080p (12audio) MultiSubs (OST) Extras (Fan Collection) hime (BDrip) [KoTuWa] (Time Corrected Polish Subs)
[KoTuWa prezentuje]
polskie napisy (Polish Subtitles) [Czas poprawione napisy]
Drugie dno tej bajki załapiesz z TIGEREM MENTAL.
Dawno temu, ziemię pokrywały gęste lasy.
W lasach tych żyły duchy bogów.
Ludzie i zwierzęta bytowali w harmonii.
Ale z czasem większość lasów została zniszczona.
Ocalałych drzew broniły wielkie bestie,
które służyły potężnym leśnym duchom.
Były to dni bogów i demonów.
KSIĘŻNICZKA MONONOKE
Yakul!
Do mnie!
Dziewczyny!
- Ashitaka! - Coś się dzieje.
Szamanka każe wszystkim wracać do wioski.
Byłyśmy u Ji-Sana.
- Widział coś? - Mówi, że las dziwnie wygląda.
- Ptaki zniknęły. - I inne zwierzęta.
Jadę do Ji.
- Wracajcie do domu! - Dobrze.
Uważaj na siebie.
Tam coś jest.
- Widziałeś? - Tak. To nie człowiek.
Szamanka kazała wracać do wioski.
Patrz.
- To demon! - Demon?!
Yakul uciekaj!
Idzie do wioski! Powstrzymam go!
Zaczekaj, książę!
Jak bestia cię dotknie zostaniesz przeklęty!
Yakul! Do mnie!
Ucisz gniew, 0 potężny!
Zostaw nas. Nieważne czyś bóg, czy demon!
- Potwór! - Uciekamy!
Zawróć! Zostaw naszą wioskę!
Stój!
Wstawaj!
Kaya!
- Uciekaj! - Szybciej!
Pokonał go!
- Sprowadźcie szamankę! - Nie gaście pochodni!
- Nic ci nie jest? - Nie dotykaj. To przeklęta rana.
- Książę ranny. - Gdzie szamanka?
Zostawcie go!
- Co robić? - Przemyj ranę. Powoli.
Boże gniewu i nienawiści oddaję ci cześć.
Usypiemy ci kopiec, tu gdzie poległeś.
Ucisz gniew i odejdź w pokoju.
Małe istotki, wkrótce odczujecie mą nienawiść...
i moje cierpienie!
Niedobrze.
Kamienie mówią, że dzik przybył z zachodu.
Opętała go jakaś niepohamowana furia.
Jadowita nienawiść pochłonęła mu ciało i duszę, zmieniając w demona.
Książę Ashitaka...
Pokaż wszystkim swą prawą rękę.
Co to znaczy?
Czy chcesz poznać swoje przeznaczenie?
Tak. Od dawna na to czekam.
Rana rozprzestrzeni się na całe twoje ciało.
Umrzesz w cierpieniach.
- Nie można temu zapobiec? - Książę uratował nasze życie.
Mamy siedzieć bezczynnie?
Nie zmienisz losu.
Możesz jedynie stawić mu czoło.
Ta żelazna kula była w ciele dzika.
To ona połamała mu kości, wypaliła w środku...
i zmieniła w demona.
Źle dzieje się w zachodnich krainach.
Ruszaj tam i osądź to trzeźwym spojrzeniem.
Może uda ci się zrzucić klątwę.
Jesteśmy ostatnimi Emishami.
500 lat temu, rozgromieni przez Cesarza,
schroniliśmy się na wschodzie.
Udało się nam przetrwać, ale z pokolenia na pokolenie...
stawaliśmy się słabsi.
A teraz nasz ostatni książę wyrusza na śmiertelną wyprawę.
Bogowie o nas zapomnieli.
Nasze prawo zabrania pożegnań.
Cokolwiek się stanie, nigdy cię nie zapomnimy.
Żegnaj.
Zabroniono pożegnań.
Nie dbam o to. Weź to i pamiętaj o siostrze.
Kryształowy sztylet? Nie mogę.
On cię ochroni.
Proszę, weź go. Wtedy o mnie nie zapomnisz.
Zawsze będziesz w mej pamięci.
Bitwa?
Nie. Rzeź.
- Wracaj tchórzu! - Są bezbronni! Naprzód!
Tam, na wzgórzu!
To wojownik!
Jest mój!
Dość!
Co dzieje się z moją ręką?!
Nie dajcie mu uciec!
Zostawcie mnie. Ostrzegam!
Demon?
Powiększa się.
- Spójrz. - Kto to?
Smakuje jak szczyny.
Oto i on!
Wystarczy?
To nie są pieniądze! Oddawaj ryż, złodzieju!
- Mogę to obejrzeć? - Proszę.
Przecież to bryłka czystego złota!
Chętnie zapłacę za ryż, a wezmę złoto.
Czy ktoś wie ile to jest warte? Nie?
Według mnie, mnicha, 3 worki ryżu, a może więcej.
- Poczekaj! - Dawaj moje złoto!
Nie możesz tak odejść. Dopiero się poznaliśmy!
Mamy ryż, jest dobrze. Milczysz, no cóż...
Nie dziękuj mi, to była przyjemność. To ja dziękuję.
Pojmali mnie w bitwie. walczyłeś jak demon.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Śledzą nas. To przez tę grudkę złota.
Gdy zaśniemy, poderżną nam gardła.
Pokażemy im jak szybko biegamy?
I demon zmienił się w wielkiego dzika?
Szedłem jego śladem aż natknąłem się na bitwę, ale...
Straciłeś trop. Bywa. Widzisz to miejsce?
Kiedyś była to piękna wieś.
Zniszczyła ją powódź, albo pożar.
Wszyscy zginęli.
Złe duchy są dziś wszędzie.
Wojny, choroby, głód, znieczulica.
Jesteś przeklęty? Cały świat jest przeklęty!
Niepotrzebnie się mieszałem. Zabiłem dwóch ludzi.
Zbirów. Coś za coś.
Daj miskę.
Każdy musi umrzeć.
Od ulicznicy, po cesarza.
Cesarz obiecał górę złota dla tego, kto uczyni go nieśmiertelnym.
Piękna, nigdy takiej nie widziałem.
Słyszałeś o plemieniu Emishi? Ujeżdżali czerwone byki.
Używali, jak ty, kamiennych grotów.
Wyginęli pięćset lat temu...
Ja cię nie zdradzę.
Mam ważniejsze sprawy na głowie.
Widziałeś coś takiego?
Nigdy.
Wyjęliśmy to z ciała potwora.
To go zabiło.
Tam w górach mieszka duch lasu.
Ale to niebezpieczne.
- Czeka cię pewna śmierć. - Duch lasu?
Tamtejsze potwory są ogromne, jak za dawnych czasów.
Do zobaczenia.
Ruszać się!
Dotrzemy do domu, to w końcu zjemy.
Wilki!
Uspokójcie woły! Zajmijcie pozycje.
Uwaga na proch! Poczekać, aż podejdą.
Ognia!
Przeładować! Ognia!
Nie były duże.
To szczeniaki. Poczekaj na matkę.
Gdzie wilki?
To Moro!
No chodź!
Zabita!
To bóstwo. Czuję, że to nie koniec.
- Są zniszczenia. - Wynośmy się!
- A ci, którzy spadli? - Nie żyją. Idziemy!
Oddycha.
Trzymaj się!
Jestem Ashitaka! Przybywam ze wschodu.
Jesteście bóstwami? Dobrze trafiłem?
Odejdź!
Kodama! Nie spodziewałem się go.
Spokojnie. Jesteś ciężko ranny.
To duch drzewa. Przynosi szczęście.
- Zaraz przywoła swego pana. - Kogo, tamte wilki?
Nie, wielkiego jelenia. Czasem ma ludzką twarz...
Gdzie on jest?!
Mnożą się, już po nas!
Jeśli Yakul się nie boi, my też nie musimy.
Przeprowadzisz nas przez las?
Powinniśmy zawrócić.
Nikt nigdy stąd nie wrócił żywy. Znam szlak za rzeką.
Prąd nas zniesie.
Z twoim przyjacielem jest źle. Musimy dotrzeć do miasta.
Czy to na pewno tędy?
One nam nie pomagają.
Są ich tysiące!
To pewnie ich matka. Stare, piękne drzewo.
Jak tu pięknie.
Ślady wilków i dziewczyny. Pewnie tu mieszkają.
Może źle skręciliśmy? Tu są bogowie i demony.
Jesteśmy bezpieczni. Odpocznijmy.
Więcej śladów?
Ktokolwiek to był szedł tędy niedawno.
Coś się stało?
Co zaszło? Strasznie pan pobladł.
Ostrzegałem.
Widziałeś coś?
- Na przykład? - Nieważne.
Wytrzymaj. Już niedaleko.
Zawiodłem ją.
Zniknął.
Kimkolwiek był.
Dziwne, przestał być ciężki.
Moja ręka! Już nie boli!
Zrosła się! Nie, złamana.
Miał pan rację. Jesteśmy w domu!
- To forteca. - Żelazne Miasto Lady Eboshi.
Tu wytapia się żelazo.
To ja!
- Ktoś wyszedł z lasu. - Ta mała wilczyca?
To ja, Koroku, poganiacz wołów.
Koroku żyje!
- On żyje! - Niemożliwe!
Cicho! Próbuję się skupić.
- Nie słyszałeś, Koroku żyje! - Co?!
- Nie do wiary! - Gdzie reszta?
- A mój syn? - Tylko my żyjemy.
- Bogowie nie umierają. - Z drogi.
- Kim jest ten dziwny czlowiek? - To obcy.
On nas uratował. Niósł strzelca przez całą drogę.
Podziękujcie mu. Ostrożnie!
Zaczekaj!
Jesteśmy wdzięczni za okazaną nam pomoc.
Ale coś się nie zgadza.
Przybyłeś ten las tak szybko jak my...
w dodatku z dwoma rannymi. Mam uwierzyć...
- Koroku, ty żyjesz! - Kochanie!
- I jak chcesz teraz pracować? - Ależ kwiatuszku...
Wystraszyłeś mnie.
Żadne kwiatuszku!
Gdyby zjadły cię wilki, znalazłabym nowego męża.
Pogadamy później.
Zachowaj żale na później.
A ty, Guma, zawsze mądrzysz się po fakcie.
Jesteś niesprawiedliwa.
Dziękuję. Mój mąż to głupek, ale dobrze, że żyje.
Ulżyło mi. .Już myślałem, że niepotrzebnie mu pomogłem.
Odsłoń twarz. Na pewno jesteś przystojny.
Przyprowadź go do mnie. Chcę mu podziękować.
Dobrze, że wróciłeś. Wybacz.
Nie powinna pani go przepraszać. Gotów wejść na głowę.
Ciebie też przepraszam. To wszystko moja wina.
Gdyby pani tam nie było, musiałybyśmy szukać nowych mężów.
Odpocznij. Do wieczora.
Wyglądasz bosko!
- Bronili ryżu przed wilkami. - Nie marudź. Wydawaj!
- To on? - Tak.
Rzeczywiście przystojny.
- Niezły. - Ale za młody.
Nigdy ci to nie przeszkadzało.
- Cisza. Zginęło wielu ludzi. - Mamy tu tylu przystojniaków.
- Bydło wygląda lepiej. - Chodź do nas.
To ohyd na stodoła.
Ryzykowaliśmy życiem za ten ryż. Uważaj, co mówisz.
- A kto na niego zarobił? - Harujemy od świtu do nocy!
Chciałbym zobaczyć waszą pracę.
- Naprawdę? - Musimy się umalować.
Czekamy na ciebie.
Nie zwracaj na nie uwagi.
Lady Eboshi zepsuła je.
Szczęśliwe kobiety to szczęśliwa wieś.
- Szczęśliwe? Te robotnice? - Są hańbą. Profanują żelazo.
Pani Eboshi wykupuje wszystkie nierządnice.
- Ma dobre serce. - Masz ryż na brodzie.
To prawda.
- Przy niej wszystko się zmieniło. - Nie boi się nawet bogów.
Żebyś widział jak wykiwała Nago.
- Kto to? - Bóg, wielki dzik. Rządził lasem.
Nie pozwala! zbliżyć się do gór. Nic nie mogliśmy zrobić.
Złoża pod miastem skończyły się.
Chcieliśmy wydobywać je z gór. Nago nie pozwolił.
Przed wydobyciem musieliśmy oczyścić las.
Wkurzył się.
Nie czuje bólu!
Aż zjawiła się Eboshi ze swoją armią.
Coś nie tak?
- Zraniłeś się w rękę? - Nie, myślę o tym dziku.
Pewnie umierał przepełniony nienawiścią.
Przepraszam, że musiałeś czekać.
To dobre żelazo. Spóźniamy się z dostawą.
Odpocznijcie.
Powiedz innym.
Ludzie myślą, że szpiegujesz dla wilczycy albo dla Asano.
Wielu interesuje nasze żelazo. Dlaczego tu przybyłeś?
Poznajesz?
To pogruchotało kości dzikowi, i zmieniło w potwora.
Walczyłem z nim. Stąd to znamię, które wkrótce mnie zabije.
Skąd jesteś? Nigdy nie widziałam czerwonego łosia.
Z daleka. Więcej nie mogę powiedzieć.
Odpowiedz bo zginiesz!
Po co tu przybyłeś?
By ocenić wszystko trzeźwym spojrzeniem.
Trzeźwym spojrzeniem?
Rozumiem. Pokażę ci coś.
- Czy to rozsądne? - Zastąp mnie.
To leprozorium. Nikt nie śmie tu wejść.
Chodź, poznaj me tajemnice.
Dobry wieczór.
Właśnie skończyliśmy.
- Za ciężki! - Trzeba chwycić mocniej.
Lżejszy się rozpadnie.
Wymyślcie coś. Nie są dla mnie, lecz dla naszych kobiet.
To będzie widok.
To nasz ostatni model.
Poprzedni był zbyt ciężki.
Pozwala zabić leśne potwory. Przebija zbroję.
Uważaj. Ona chce rządzić światem.
Wiem, że ciężko pracujecie.
- Przyślę wam wino. - Byłoby miło.
Najpierw zabrałaś mu las, a potem zmieniłaś w demona.
Teraz gotujesz nową broń. Mało ci cierpienia?
Zabiłam dzika.
Przykro mi, że cierpisz.
To on powinien być przeklęty, nie ty.
Twoja ręka chce mnie zabić?
Gdyby nawet to i tak wciąż będą ginąć ludzie.
Chcesz pokoju, zabij nas wszystkich.
Pani. Osa chce coś powiedzieć.
Wybacz pani. Nie ignoruj jego siły.
Rozumiem twój gniew, młodzieńcze, twój żal i bezradność.
Ale nie mścij się na Eboshi.
Ona zobaczyła w nas ludzi.
Jesteśmy trędowaci.
Świat nas nienawidzi i boi się.
Przyjęła nas, umyła gnijące ciała i opatrzyła.
Życie to cierpienie. Świat jest przeklęty.
Ale są powody, dla których warto żyć.
Przepraszam, zaczynam pleść.
Nadchodzą.
Co noc sadzą tam drzewa. Próbują znów zalesić góry.
Pomóż mi zabić ducha lasu.
Chcesz zniszczyć serce lasu?
Bez ich boga pozostaną tępymi bestiami.
Gdy wykarczujemy las, zostanie żyzna gleba.
- A Mononoke stanie się czlowiekiem. - Kto?
Księżniczka duchów bestii i pradawnych bogów.
Wilki zabrały jej duszę. Chce mnie zabić.
Legenda głosi, że krew ducha lasu uzdrawia.
Może pomóc trędowatym, a nawet tobie.
Pani?
Jak strzelba?
Doskonała.
Świetna do podbojów ale nadal za ciężka.
Patrzcie!
Mogę wam pomóc?
Czemu nie.
Mogę?
Pozwólcie mu.
- Powiedz, gdy się zmęczysz. - To nie potrwa długo.
Lepiej popraw kimono.
Nie utrzymasz tempa.
To ciężka praca.
Pracujemy po 4 dni.
Musi wam być ciężko.
I tak lepiej niż poprzednio.
Mamy co jeść. Faceci nas nie nachodzą.
Chyba, że same chcemy.
Nie możesz jechać.
- Zostań. - Pracuj z nami.
Nie mogę.
Muszę kogoś odszukać.
Ona tu jest.
Wilki i ich księżniczka!
Szybciej!
Przestań. Nie jestem wrogiem!
Chce zabić Lady Eboshi!
Wszyscy ognia! Strzelcy na palisadę! Mamy Ją!
Wszyscy bronią miasta.
Jest na dachu.
Pracuj dalej. Ogień nie może zgasnąć.
- Jest sama? - Tak. Mamy ją!
- Chciała Panią zabić. - Zobaczymy.
Słyszysz mnie?
Oto jestem!
Szukasz zemsty?
One też.
Ich mężów zabity wilki.
Wyłaź, mała wiedźmo.
Na pozycje.
Trzymać broń w pogotowiu.
To pułapka. Zaczekaj!
Nie schodź tam! Wracaj do lasu!
Nie poświęcaj się!
- Zatrzymać go? - Niech robi, co chce.
Spada. Mamy ją!
Odsuńcie się. Odcięta głowa też może ugryźć.
- Co? - Celujcie tam, gdzie spadnie.
Ognia!
Nie zbliżać się!
Co to było?!
Ocknij się.
- Pomóc panu? - Nie.
- Zostawcie mnie! - Tak jest.
Zdrajco, jesteś ich szpiegiem!
Cofnij się!
Z drogi.
- Co robisz? - Zostaw ją, jest moja.
Dobry materiał na żonę.
Siedzi w tobie demon. W was obu.
Tak wygląda nienawiść, gdy targa człowiekiem!
Zżera mnie. Wkrótce umrę. Strach i złość ją potęguje.
Dość tej klątwy. Zaraz ci pomogę.
Niech ktoś ją weźmie.
Tylko zemdlała. Nic jej nie będzie.
Odchodzę i zabieram wilczycę.
Więcej szacunku dla mojej Pani!
Rusz się, a zginiesz!
Co robisz?
Nadal idzie?
- Co z Panią? - Nic jej nie jest.
Przynieście broń. Okrążyć ich.
Biegiem! Nie ujdą z życiem!
Chodź tu.
Co się stało?
Nie przepuszczę cię.
Mam rozkaz nie otwierać.
Zawróć.
Uratowałeś dwóch naszych. Nie chcemy cię skrzywdzić.
Wszedłem tędy rano i tędy wyjdę.
Sam jej nie otworzysz.
Przestań, zabijesz się!
Z drogi!
Wilki! Dajcie kulę!
Nie skrzywdzę jej!
Zaraz ją przyprowadzę. Chodź, Yakul.
Dziękuję wam.
Powodzenia, przybyszu.
Puść!
Zostaw go, jest mój!
Ludzie go zranili.
Umiera.
Dlaczego mnie powstrzymałeś? Powiedz!
Chciałem, byś żyła.
Nie boję się śmierci. Wygonię ich stąd.
Wiem o tym.
Ciebie też się nie boję. Powinnam cię zabić!
Ona jest zła. Zabiję ją.
Musisz żyć!
Nie będę tego słuchać!
Jesteś piękna.
Co jest?
Mam go schrupać?
Małpy!
Czego tu szukacie?
Okażcie wilkom...
szacunek!
To nasz las.
- Ludzie nam go dali. - Oddajcie człowieka.
Zaraz was zagryzę!
- Nie odejdziemy. - Pożremy człowieka.
- Oddajcie go nam. - Co was tak odmieniło?
Od kiedy zjadacie ludzi?
Potrzebna nam jego moc. Dzięki niej wypędzimy ludzi.
Oddajcie go!
Tak nie przejmiecie jego mocy, za to zmienicie się...
w coś gorszego od ludzi!
Sadzimy drzewa, a oni je wyrywają.
Las się nie odrodzi dopóki ich nie wymordujemy.
Znajdziemy inny sposób. Duch lasu jest z nami.
Kiedyś ich pokonamy.
Duch lasu nie będzie walczył. Wszyscy zginiemy.
Jej to nie obchodzi. Jest człowiekiem.
Zaraz was pożrę wstrętne gaduły!
Wracajcie!
Zostawcie je!
Wszystko będzie dobrze.
Idźcie.
- Zajmę się tym człowiekiem. - A co z bykiem?
- Możemy go zjeść? - Nie. Wracajcie do domu.
Chodź, nie bój się.
Nie skrzywdzę cię. Pomóż mi go zanieść.
Proszę.
Mądre zwierzę. Czujesz zagrożenie.
Śmierdzę człowiekiem.
Jesteś wolny. Możesz iść, dokąd chcesz.
Nareszcie.
Jest. Zobaczcie.
Szybko, to Wędrowiec!
Przez niego przebraliśmy się w te skóry.
To grzech na niego patrzeć.
I to ma być łowca?!
Mamy list od cesarza. Pozwala nam go zabić.
Legenda mówi, że po zachodzie słońca...
duch lasu zmienia się w Wędrowca.
Rano powraca do swej formy. Widzisz? Zmienia się.
- Spójrz. - Na co?
Tam.
Są ich setki.
Nie są stąd.
Musiały przebyć długą drogę.
- To Okkoto. - Podobno zmarł sto lat temu.
To on. Poznaję po kłach. Prowadzi całą watahę.
Zobaczył nas. Wiejemy!
Szybciej tchórze!
Rana zniknęła.
Yakul!
Znamię zostało.
Obudziłeś się. Podziękuj Yakulowi. Cały czas był przy tobie.
Skąd znasz jego imię?
Od niego. Powiedział też o tobie. O twojej wiosce, ludziach i lesie.
Duch lasu zwrócił ci życie. Chce, byś żył.
Miałem dziwny sen. O złotym jeleniu.
Jedz.
Żuj.
Przybyliśmy zabić ludzi i ocalić las. Skąd się tu wzięli?
Są wszędzie. Wracaj do siebie i tam ich morduj.
To San, moja córka.
Tych wymordujemy. Ocalimy las.
Co ten człowiek tu robi?
Postrzelili go. Duch lasu go uzdrowił. Nie jest wrogiem.
Ocalił go?
Tego wstrętnego karzełka?
A dlaczego nie Nago?
Czyż nie był strażnikiem lasu?!
Duch lasu daje i odbiera życie.
Rządzi nim. Zapomnieliście o tym?
Kłamiesz! Wstawiłaś się za nim, a o Nago zapomniałaś!
Nago bal się śmierci. Ja, jak on, noszę w sobie...
zatrutą przez człowieka kulę. Nago pochłonęły ciemności.
- Trwam, ale myślę o śmierci. - Poproś ducha lasu o pomoc.
Przeżyłam swoje. Wkrótce odejdę na zawsze.
Latami broniłaś lasu. Musi cię ocalić.
Nie oszukacie nas. Nago był silny. Nie bał się!
Pewnie wy go zjedliście!
Uważaj co mówisz, plugawa świnio!
Bogowie gór, wysłuchajcie mnie.
Nago zginął daleko stąd. .Ja go zabiłem.
Zmienił się w demona.
Zaatakował moją wieś.
Chcecie dowodów? Spójrzcie na rękę.
Przybyłem błagać ducha, o zdjęcie klątwy.
Wyjął kulę, ale klątwa demona została.
Najpierw zawładnie mą duszą, później zabije.
Okkoto.
On zrozumie.
Zaczekaj, Okkoto! Nie możesz go zjeść.
Jesteś córką Moro. Słyszałem o tobie.
Jesteś ślepy.
- Odsuń się, nie zjem go. - Odejdź.
To, co powiedziałem to prawda.
Wierzę ci. Dziękuję za szczerość.
Wstyd mi, że ten demon był jednym z nas.
Panie, potrafisz zdjąć tę klątwę?
Opuść las. Gdy znów się spotkamy, zabiję cię.
Z ludźmi nie wygrasz. Ich broń cię zniszczy.
Spójrz na moje stado. Zmaleliśmy i zgłupieliśmy.
Niedługo staniemy się zwierzyną łowną.
Stawiasz wszystko na jedną kartę? Tego chcą ludzie.
Nie proszę was o pomoc.
Nawet, jeśli wszyscy zginiemy, ludzie nie zapomną tej bitwy.
Duch lasu.
Pilnujcie stada!
Przygotujcie się. Niech podejdą. Ognia!
Moja ręka!
Przeładować. Ognia! Do ataku!
Gotowi?
Przyda im się rozjemca.
Ukryjcie się za skałami.
Rozkaz!
- Idziemy. - Czekajcie na sygnał.
Pogońcie woły. Musimy dotrzeć do miasta.
Są na przełęczy.
- Łowcy gotowi. - Dobra robota, chłopcze.
Powiedz wszystkim, że niebawem ruszamy.
Witaj, Jigo.
Cesarz jest tuż, tuż a ty wojujesz z Asano.
A ty nie masz z tym nic wspólnego, tak?
- Gdzież bym śmiał. - Chce połowy mego żelaza.
Tak? A to chciwa pijawka! Rozważ jego propozycję.
Dziki szykują się do wojny.
Dałaś słowo.
Gdy dostanę ducha lasu, pomogę ci zniszczyć Asano.
Jeźdźcy zbliżają się do miasta.
- Posłańcy od Asano. - Mamy gości. Zachowujcie się.
Dobrze.
Witamy w domu!
Nie porozmawiasz z nimi?
Do Lady Eboshi, pani tego miasta! Wiadomość od Lorda Asano!
Dzielnie walczyliście.
- Wpuśćcie nas, chcemy pomówić. - Słyszymy was.
Eboshi wypędziła stąd bóstwa i bestie.
Chcecie nam to zabrać?!
- Nie oddamy! - Zuchwalcy! Nauczymy was szacunku!
- A co to? - Nigdy nie miałyśmy szacunku!
Chcecie żelaza? Proszę!
Są niesamowite.
Z każdym sobie poradzą.
Marnowały się w domach publicznych.
Imponujący dokument. Daje władzę nad łowcami.
- W końcu walczymy z bóstwem. - Dziewczęta, podejdźcie.
- Tak, pani? - Wiecie, od kogo jest ten list?
Od cesarza.
- Kto to? - Ktoś ważny?
- Kto to? - Znamy go?
Są niesamowite.
Gdy wycinamy drzewa, duchy słabną.
Szkoda ludzkiego życia.
Jesteś mi coś winna.
Przyprowadziłem żołnierzy. Bez nich stracisz miasto.
Zabrzmiało jak groźba?
Cesarz wierzy, że głowa ducha da mu nieśmiertelność.
Nie znam go. Jestem mnichem. Chcę przeżyć.
Dotrzymam obietnicy. Walczyłam z dzikami.
Łatwiej je zabić niż wilki.
Zawołać wojsko ukryte za skałą.
Przejrzałaś mnie. Jeszcze jedno.
Przybył tu młody chłopak?
Jeździ na czerwonym łosiu.
Był, ale wyjechał.
- Źle im z oczu patrzy. - To urodzeni mordercy.
Mordercy?
- Pójdziemy z tobą. - Nie ufaj obcym.
- Będziemy mogły ci pomóc. - Strzelamy lepiej od mężczyzn.
Dlatego zostaniecie.
Duchy pokonam. Gorzej z ludźmi.
Nie wiemy co się stanie, gdy duch lasu umrze.
Czy Jigo zadowoli się głową, czy zaatakuje miasto?
To możliwe.
Jesteście mi potrzebne, by z nimi walczyć.
Nie ufajcie mężczyznom.
Nie martwcie się. Obronię ją.
- Tego się obawiamy. - Co?!
Nawet jako kobieta, byłbyś idiotą.
Zawsze możesz skoczyć. To ukoi cierpienie.
Gdy nabierzesz sił, znamię urośnie i zniszczy cię.
Czuję się, jakbym spał od tygodni.
Śniło mi się, że San mnie pielęgnowała.
Gdybyś krzyczał przez sen, zabiłabym cię, by cię uciszyć.
Piękny las. Czy dziki wyruszyły?
Tak. Wkrótce nadejdą.
Drzewa płaczą, gdy umierają. Ale ty tego nie słyszysz.
Leżę tu i słucham ich jęków i boli mnie rana w piersi.
Marzę o dniu, w którym schrupię tę wstrętną kobietę.
Nie możemy żyć w zgodzie?
Przestańmy walczyć.
Ludzie gotują się do bitwy. Ich broń nas zniszczy.
A co z San? Pozwolisz jej zginąć?
Typowy ludzki egoizm.
To moja córka. Jedna z nas.
Zginie razem z lasem.
Uwolnij ją, ona jest człowiekiem!
Ucisz się! Jak śmiesz mówić do mnie tym tonem?!
Jej rodzice zbezcześcili las. Zostawili dziecko i uciekli.
Zamiast pożreć, wychowałam ją.
Teraz moja biedna córeczka nie jest ani wilkiem,
ani człowiekiem.
- Jak jej pomożesz? - Nie wiem. Ważne, by przeżyć.
Chcesz walczyć przeciwko ludziom?
To nie jest rozwiązanie.
Nic nie możesz zrobić.
Twój demon niedługo cię zabije. Odejdź o wschodzie słońca.
Jeśli wrócisz, zabiję cię.
Dobrze się czujesz?
Tak. Dzięki tobie i duchowi lasu.
Rozumiem.
Przepraszam, że się martwiłeś.
Ciągle jestem osłabiony.
Jak cicho. Ciekawe, gdzie są Kodama.
Miasto już niedaleko.
Dziękuję za wskazanie drogi. Mam jeszcze jedną prośbę.
Daj to San.
W drogę.
- Śmierdzi i piecze w oczy. - Chcą, żebyśmy stracili węch.
To sprawka Eboshi.
- Wie, że tu jesteśmy. - zastawiła pułapkę.
- Chce wywabić dziki z lasu. - Nie!
Ludzie coś planują.
Musimy powstrzymać Okkoto, bo wszyscy zginiemy.
Jest uparty. Nie posłucha cię.
Mogą wiedzieć, że to pułapka, ale jeśli choć jeden będzie żył,
rzuci się do ataku.
- Dlaczego ścinają drzewa? - Żeby ich rozwścieczyć, ogłupić.
Muszę iść.
Okkoto jest ślepy. Będę jego oczami.
Skoro musisz.
Ashitaka chciał cię poślubić.
Nienawidzę ludzi. Jego też!
Od niego, dla mnie?
Śliczny.
Wy dwaj, zostaniecie z San.
- Muszę iść do ducha lasu. - Idziemy!
Przyszliśmy wam pomóc. Gdzie Okkoto?
Powodzenia!
To z miasta.
W drogę.
Stój, kto idzie?
Samuraje.
Powiedziałem stój!
Z drogi!
Co to było?
Nie marnujcie strzał.
- I tak zginie. - Wstrzymać ogień!
Toki, Spójrz!
- Niemożliwe, Ashitaka! - Więc to nie duch.
- W porządku? - Tak.
Asano myślał, że nas pokona, bo nie ma mężczyzn.
- Pomylił się. - Gdzie pani Eboshi?
Poszła zabić ducha lasu.
Nie wiemy gdzie jest.
To wszystko tłumaczy.
- Mam pański kołczan. - A płaszcz i siodło?!
- Co? - Padalec!
Dziękuję, Koroku. Sprowadzę pomoc. Wytrzymacie?
Zawsze możemy oblać ich żelazem.
- Sprowadź Eboshi! - Tylko szybko!
Pudło! Przeprawiają się przez rzekę!
Wezwij panią. Wytrzymamy ile się da!
Wrócę, obiecuję!
Czekamy!
Zatrzymać go!
Okrążają nas. Szybciej!
Wy dwaj, tamtędy!
Palą ciała zwierząt.
Cofnąć się!
Pokaż ranę.
Musisz zostać. Poczekaj, aż wrócę.
Zostań!
Jeszcze kawałek.
Kto idzie?
Mam rozkaz nie wpuszczać nikogo.
Przychodzę z miasta. Mam wiadomość dla Eboshi. Gdzie ona jest?
Tu jej nie ma! Przekażę jej twoją wiadomość.
Sam to zrobię. Gdzie jest?
To ty? Wciąż jeszcze?
Przeżyliście piekło.
- Cały dzień grzebiemy zwłoki. - To straszne.
Zaatakowano miasto.
Obrońcy schronili się za wewnętrznym murem.
- Samuraje! - Asano czekał, aż wyjedziemy.
- Muszę znaleźć Eboshi. - Poluje na ducha lasu.
Zawróćcie ją!
To wszystko? Wynoś się! Reszta do pracy!
- Zaraz, a co z miastem? - To nasz dom.
Mamy je oddać?
- Nie marnujmy czasu! - Wyślijcie posłańca do Eboshi!
Las jest za duży. Nie znajdzie jej!
To wyślij któregoś z łowców!
Jigo wykorzystuje Eboshi.
Czy widziałeś może wilki? Widziałeś San? Wilczycę.
Było ciemno jak w piekle. Nic nie widziałem.
Ja ją widziałem. Szedłem w pierwszej linii.
I co?
Wszystko działo się tak szybko. To był koszmar!
Byliśmy mięsem armatnim. Nie wiedzieliśmy o minach.
Obrzucili nas granatami.
Gdzie San?
Spokojnie. Wydostanę cię.
Tam jest wilk, szybciej!
Panie, co czynisz?
- Co jest? - Z drogi! Co wyczyniasz?
Muszę znaleźć Eboshi. On mi w tym pomoże.
Jesteś po ich stronie?
Odsuńcie się!
Co dla was jest ważniejsze, duch lasu czy miasto?
Zatrute strzałki!
Tego już za wiele!
Podnieśmy go! Razem!
Uwaga!
Po przejściu bagien, ukryjcie się nad jeziorem.
Przy Eboshi są żołnierze Jigo.
Weź je. Nie będą mi potrzebne.
Yakul, idź z nimi. Opiekujcie się nim.
Szukaj San, to znajdziemy Eboshi.
Ruszać się! Dziś ostateczna bitwa.
Widziałeś ich?
Okkoto jest ranny, ale z tą małą szukają drogi do ducha lasu.
Poproszą go 0 pomoc. Idź za nimi.
Ale trzymaj się z dala, by nie wystraszyć ducha lasu.
Zrozumiałem.
Wysmarował się krwią dzika?
Mały fortel. Nie może pachnieć człowiekiem.
Już niedaleko. Jeszcze trochę, pomogę ci.
Co to było?
Coś jest nie tak. Pośpieszmy się.
- Tam coś jest. - W powietrzu czuję tylko krew.
Mogłam się domyślić.
To twoja wina. Przez ciebie zginie las!
Wszyscy walczymy, by go ocalić. Tak nam dziękujecie?
Ściągnęłaś tu coś złego. To nie człowiek, ani zwierzę.
O czym mówisz?
- Idą! - Koniec z nami!
Wojownicy.
Wrócili!
Moi wojownicy!
Wrócili z krainy zmarłych.
Naprzód!
Naprzód, do ducha lasu!
Stój! To nie są twoi wojownicy.
To ludzie przebrani w ich skóry.
To pułapka.
Nie rozumiesz? Doprowadzimy ich do ducha lasu.
Jeśli jesteś tu prawdziwym panem,
daj mym wojownikom silę, by zabili ludzi i zwyciężyli!
Zatrzymaj się. Wysłuchaj mnie!
Otoczyli nas. Zostaw Okkoto i uciekaj!
Nie dam mu zmienić się w demona!
Ludzie zastawili pułapkę na ducha lasu. Będzie wiedziała, co robić.
Pośpiesz się, inaczej wszyscy zginiemy.
Biegnij!
Odsuńcie się, bo zabiję. I cały las zobaczy, kim jesteście.
Płonę.
Czuję w środku ogień!
Walcz z tym. Nie daj się demonowi!
Lordzie Okkoto!
Co to?
Czy to San?
- Coś jej grozi. - Idziemy!
Ogień!
Nie chcę stać się demonem!
Przestań!
Jesteś za wolny. Wsiadaj.
Wilk!
Biegnij dalej!
Muszę ci coś powiedzieć.
- Nie strzelać. - Czego chcesz?
Asano zaatakował miasto. Obrońcy zdziesiątkowani. Długo nie wytrzymają.
Zapomnij o duchu.
Mężczyźni już wrócili do miasta. Jesteś tam potrzebna.
Nie kłamiesz?!
Niby po co?
Chcesz, bym zamiast ducha zabiła samurajów?
Chcę tylko, żeby ludzie żyli w zgodzie z przyrodą!
- Po czyjej jest stronie? - Wracamy?
Muszą sobie poradzić. Zrobiłam wszystko, co mogłam.
W pobliżu jest jezioro. Musi być niedaleko.
Miejcie oczy szeroko otwarte.
Po co nam ona?
Odwali za nas brudną robotę.
Moro, co ci jest?
San, to ja!
Okkoto zmienił się w demona!
Odejdź!
Walcz ze mną. Duch lasu się nie pojawi.
Okkoto, ucisz swój gniew.
Panie, oddaj dziewczynę. Błagam! Pozwól jej odejść.
San, jesteś tam? To ja Ashitaka.
Zabić go!
Powstrzymajcie go!
Przybyłam tu ostatkiem sił, by zabić tę kobietę.
Ale muszę ocalić San.
Zacieśnić szyki. Granaty!
Nie tykajcie go. Nie jest już bóstwem.
I nie może mówić.
Dobra robota. wycofać się i zabrać rannych.
Co za ohydne przedstawienie.
To on!
Oddaj mi córkę!
Ocal swoją ukochaną.
Duch lasu!
Eboshi, nie strzelaj!
Duch nie jest twoim wrogiem!
- Zabij go! - Jeden strzał to za mało.
Nie umieraj!
Nie rozumiem. Duch odebrał im życie.
- Szybko! Zaczyna się zmieniać. - Teraz uważajcie.
Pokażę, jak zabić boga.
Boga życia i śmierci.
Sztuczki go nie przerażą.
Nie!!
Zginiesz!
Zrobiła to! Przynieście jego głowę!
Szybko! Daj skrzynię.
Tragarze zginęli. Prędzej!
Nie dotykaj jego ciała, bo umrzesz.
Oto ona. Obiecana głowa.
Uważaj!
- Pani! - Mówiłam, że odcięta głowa gryzie.
Szybciej! Wiejemy stąd!
Nadchodzi!
Uciekamy!
Musimy dostać się na wyspę.
- Nie umiem pływać. - Przejdziesz po dnie.
Poderżnę jej gardło!
Twoja wataha została pomszczona.
Pomóż mi.
Nie chcę litości.
Obiecałem Toki, że wrócisz do miasta.
Szuka głowy.
Idziemy.
- Pomóż nam. - Zawsze byleś po ich stronie!
Zabierz ją i wynoś się!
Nienawidzę ludzi!
Jestem człowiekiem, ale ty też.
Nie! Jestem wilkiem.
Odsuń się.
Przepraszam. Próbowałem ich powstrzymać.
Wszystko się skończyło. Las nie żyje.
Nieprawda, my ciągle żyjemy. Pomożesz mi?
Wracajcie!
Mały problem i panikują.
Tędy!
Głowa się rusza.
Wzywa go do nas!
Proszę, naprawione.
Dzięki.
- Martwa cisza. - Asano czeka na wschód.
Ciekawe czy Ashitaka znalazł Eboshi.
Na pewno. Mogą zjawić się w każdej chwili.
Głupek. Nie pytaj dlaczego go kocham.
Nich śpi, póki może.
- Co to? - Nie wiem. Nie podoba mi się.
To Wędrowiec.
Zajmijcie pozycje!
- Idzie prosto na nas. - Uciekajmy!
Obiecaliśmy Eboshi bronić miasta!
Patrzcie! Wraca!
Uciekajcie!
On chce odzyskać odciętą głowę.
Szlam was zabije.
Uciekajcie przed nim do jeziora.
Eboshi z mężczyznami są w drodze.
Spróbuję odzyskać tę głowę zanim nas pozabija.
- Jest za szybki. - Zabije nas!
Spokój!
Wszyscy do jeziora! Zabrać chorych i rannych.
Nie tędy!
Zbliża się!
Jesteśmy zgubieni. Kuźnia płonie. To koniec!
Żyjemy. Poradzimy sobie.
Są!
Uciekajcie!
Stać!
Żyjecie. Jak miło.
Oddam mu głowę. Postawcie skrzynię.
Oddać głowę? Nie bądź głupi. Teraz? Kiedy słońce wschodzi?
To bezlitosny bóg śmierci, ale rano rozpłynie się jak sen.
Idzie! Uciekajmy!
Każdy czegoś pragnie. Taki jest świat. Ja to dostałem.
- Mam cię zabić? - Dla ciebie to pestka.
Uspokój się.
Uciekajcie!
Mam ją!
Wszystko pod kontrolą.
Niedobrze.
Jesteśmy otoczeni!
- Słońce! Wyłaź!! - Otwórz skrzynię!
Za późno!
- P0 co z nim dyskutujesz! - Musimy ją oddać.
Ostrzegałem cię!
Leśny duchu! Zwracamy ci głowę!
Bierz i idź w pokoju!
Zainteresował się.
- Chyba po wszystkim. - Mężczyźni!
Wrócili!
Udało się. Nie myślałem, że wrócę.
- Pani! - Uważaj, jest ranna.
Spada na miasto!
Trzymajcie się.
Dzięki niemu rosną kwiaty!
San, Spójrz!
To już nigdy nie będzie ten sam las.
Duch lasu nie żyje.
Żyje własnym życiem i chce nam coś przekazać.
To nasz czas!
Wiele dla mnie znaczysz, ale nie wybaczę ludziom.
Rozumiem. Zostaniesz w lesie.
Ja pomogę im w odbudowie. Będę blisko.
Razem z Yakulem będziemy cię odwiedzać.
Niesamowite, wilki i ta mała uratowały nas.
Gdzie Ashitaka? Chcę podziękować.
Zaczniemy od nowa. Zbudujemy lepsze miasto.
Poddaję się. Z głupimi nie wygrasz.
Tekst polski: Marcin Leśniewski
Napisy: Przemek Maziarz Tłumaczenie pod wersję angielską!
Import napisów OCR DVD, synchronizacja i dopasowanie: Joseph K.
Jeszcze śmieszniejsze dialogi powstałyby z TIGEREM MENTAL.
» ජය වේවා!... «
Jeśli korzystają ten film .... być wdzięczny, wdzięczny .... w geście wdzięczności ... nie dla nas ... ale kto tworzył ten film ... i pamiętam ich nazwy i dobrą pracę! .
Ayubowan!